Jerzy Trela — opiekun mojego roku w PWST w Krakowie, mój rektor i Mistrz — czasami przerywał zajęcia i opowiadał nam jakąś historię.

Kiedy po latach przypomniałem mu, że częstował nas takimi opowieściami, spojrzał na mnie swoim sięgającym zawsze głębiej wzrokiem i powiedział:

„Ja to robiłem specjalnie. Żeby coś w was zostało”.

I zostało.

Jedna z tych historii brzmiała tak:

„Kiedyś siedziałem z kolegą z roku na ławce. To były lata sześćdziesiąte, wspaniały okres polskiego kina, początki telewizji. I ten kolega mówi do mnie:
— Wiesz Jurek, teatr się kończy. Po co komu teatr, skoro w domach będą telewizory.
A ja mu odpowiedziałem, że nie ma racji. Że teatr był, jest i będzie zawsze.
I popatrzcie. Jest teatr”.

Pragnieniem Teatru JEST jest przenoszenie tej historii — i wielu innych historii — dalej. Przekazywanie ich tym, którzy są, i tym, którzy dopiero przyjdą. To składanie świadectwa, że teatr jest.

Nie mamy stałej siedziby, ale mamy bogaty repertuar. Nasze spektakle prezentujemy w całej Polsce, odwiedziliśmy również wiele miejsc za granicą, między innymi: Rzym, Berlin, Brukselę, Oslo, Barcelonę, Londyn i Preszów. Współpracujemy także z Teatrem Polskim Studio w Wilnie.

Gramy w różnych przestrzeniach — najchętniej w teatrach i domach kultury. Ale jeśli zostaniemy zaproszeni do miejsca skromniej wyposażonego teatralnie, potrafimy je zaadaptować do potrzeb przedstawienia. Przywozimy okotarowanie, oświetlenie i nagłośnienie.

Jednym słowem: prawie nic nie stoi na przeszkodzie, by mogli Państwo przeżyć wspaniałe chwile z Teatrem JEST.

Zaprasza….jcie nas.

Przemysław Tejkowski