Trailer
O spektaklu
„Ostatnie tango z Herbertem” to spektakl bardzo osobisty. Zakiełkował we mnie gdy miałem… 16 lat. Tak. W 1984 roku zacząłem słuchać taśm z piosenkami Gintrowskiego i Kaczmarskiego. Bardzo szybko wyselekcjonowałem te najbardziej jadące po duszy i słuchałem ich do upadłego. W liceum , na studiach, w dorosłym życiu. Były wśród nich „Przesłuchanie anioła”, „Cesarz”, „Prolog”, „U wrót doliny”i wiele innych. Przez długi czas nie wiedziałem, że to teksty Herberta. A kto wtedy wiedział? Teksty te zrosły się ze mną i ukształtowały mój światopogląd. I kiedy po siedmiu latach rozbratu z aktorstwem postanowiłem wrócić na scenę, postanowiłem wrócić tym, co wtedy we mnie zakiełkowało, co się ze mną rosło i co mnie ukształtowało. Tak powstał spektakl – manifest, który jest wypowiedzią osobistą i bardzo zarazem uniwersalną. A ponieważ gram go od czternastu lat, jest to spektakl – proces, który rośnie ze mną, a ja w nim. Czasami zdarza mi się zwierzyć komuś, że mógłbym w tym spektaklu zamieszkać. Tak chyba nawet jest…
Gdy stanąłem przed lękiem, który zrodził się na myśl o tym, że mógłbym zrealizować ten projekt ( przed którym sam siebie postawiłem ), uświadomiłem sobie, że w innej sytuacji jest się słuchając Herberta do snu z ust Gintrowskiego w wieku szczenięcym, a w innej, gdy wie się kto to jest Herbert i że z nim to na baczność i na kolanach i że Herbert, Herbertem, Herbercie!
Powstała rzecz, która na pewno jest współczesnym „Everymanem”, a z każdej jej cząstki prześwituje także moja osobista wypowiedź. Jej bohatera umieściłem w ciemnym, mrocznym gdzieś/nigdzie, na Pinterowskio – Beckettowskim wysypisku śmieci i odarłem go z wszelkich atrybutów blichtru i lekkości współczesnego świata. Jest to postać, która, cytując Herberta , odrzuciła „świat rumiany jak rzeźnia o poranku” i wybrała „dumne wygnanie”. Dostało mi się za to podobno ( znam sprawę z opowiadań ) od Herbertioznawców, Herbertiologów, Herbertiokardiologów i Herbertolaryngologów po premierze na „Herbertiadzie” w 2012 r. Generalnie głos tego oburzenia brzmiał: ”Jak można poezję Herberta umieścić na śmietniku”? Moja odpowiedź na to jest boleśnie prosta: a gdzie my sami umieszczamy prawdę, dobro, człowieczeństwo, miłość?
Spektakl jest opowieścią fabularną. Pomimo, że scenariusz oparty jest tylko na tekstach Herberta, bohater ma swoją historię od narodzin ( a na pewno młodości ) aż do śmierci. Chodzi nawet po scenie po własnej śmierci.
Spotkanie z Jackiem Chrobakiem nad muzyką do tego spektaklu było moim pierwszym spotkaniem z nim w takiej sprawie ( bo znamy się od bardzo dawna ), ale gdy zobaczyłem co wychodzi spod jego pióra i jak bardzo czuje on teatr, do współpracy nad opowieścią muzyczną swoich spektakli zapraszam tylko Jacka.
Krzysztof Szczęsny to najwybitniejszy scenograf z jakim przyszło mi pracować. Widziałem spektakle, które uratował swoją scenografią, bo on je scenografią opowiedział pomimo bezradności tworzących je reżyserów. „Ostatnie tango” tworzyliśmy przez telefon. Rozmawialiśmy o nim, wymienialiśmy się pomysłami na linii Łódź – Rzeszów. Stąd śmiało mogę umieścić go na półce INSCENIZACJA, choć spektaklu nigdy nie zobaczył. W czerwcu 2055 roku niestety nagle odszedł. Tytuł to też pomysł Krzysztofa.
Na koniec jeszcze jedna historia, bez której tego spektaklu by nie było. W 2011 roku byłem jurorem na kołobrzeskiej „Herbertiadzie”. Jeden z jurorów w ramach „pokazu mistrzów” pokazał na scenie twór powstały z kompilacji wierszy Herberta. Pół roku się wahałem, ale w końcu zatelefonowałem do Jacka Pechmana i powiedziałem: „bardzo przepraszam, pół roku o tym myślałem, muszę to panu powiedzieć. Nigdy nie ośmieliłby się jako aktor potraktować widza, sceny i tekstu tak, jak zrobił to pan X”. Pechman posłuchał, zrobił właściwą dla siebie pauzę i powiedział: „to proszę coś przygotować”.
I to był moment, w którym to, co dojrzewało we mnie latami dostało zgodę na przyjście na świat.
Premiera „Ostatniego tanga z Hebertem” odbyła się 21 września 2012 roku w Kołobrzegu, w ramach XIII Ogólnopolskiego Przeglądu Twórczości Zbigniewa Herberta „Herbertiada”.
Zdjęcia
